ZAKŁAD POGRZEBOWY MOZARELLEGO
POLICJA
Dobra, Charlie.
- To ta spelunka? - Tak jest.
- Kto nią rządzi? - Już panu mówiłem.
- Odśwież mi pamięć. - Getr Colombo.
- Jakie jest hasło? - ,, Przyszedłem na pogrzeb babci."
- Proszę, oto wejściówka. - Dzięki, Charlie.
Jak pan chce stolik przy scenie, to proszę powiedzieć, że niesie pan trumnę.
Jesteśmy gotowi. Kiedy zaczynamy?
Będę się zwijał. Jak mnie Colombo zobaczy, to będzie,, żegnaj, Charlie".
Żegnaj, Charlie.
Dajcie mi pięć minut, a potem uderzcie całą siłą.
Nie ma sprawy.
Dobry wieczór panu. Nazywam się Mozarella.
- Czym mogę panu służyć? - Przyszedłem na pogrzeb staruszki.
Nie widziałem pana u nas wcześniej.
- Nie, byłem w pierdlu. - Proszę!
Gdzie się odbywa czuwanie? Jestem jednym z eskortujących trumnę.
Zaprowadż pana do kaplicy. Ława numer trzy.
Tak, panie Mozarella. Tędy proszę.
Cóż, jak się odchodzi, to nie ma lepszego sposobu!
Za mną proszę.
- Co mam panu podać? - Wódę.
- Przykro mi. Podajemy tylko kawę. - Kawę?
Kawa szkocka, kanadyjska, z sokiem z ziemniaków...
Szkocka. Niech będzie pół, z wodą sodową.
Chwileczkę. Nie macie ławy nie tak blisko orkiestry?
- Może tamta tam? - Jest zarezerwowana
dla członków najbliższej rodziny.
Hej! Chcę jeszcze kawy!
Chcę jeszcze kawy!
Lepiej przynieś rachunek, na wypadek jakby był nalot na knajpę.
Kto by miał robić nalot na pogrzeb?
Niektórzy nie mają szacunku dla zmarłych.
Joe. Dziś jest ten wieczór, prawda?
- A jakże! - Nie, dziś wypłata. To dobrze.
- Czemu? - Mój ząb. Muszę iść do dentysty.
Po czterech miesiącach bezrobocia chcesz wydać pierwszą wypłatę na zęby?
- Tylko plomba. Nie musi być złota. - Nie musi być złota!
Jak możesz być tak samolubny?
Zalegamy z czynszem. Musimy oddać 89 dolarów Delikatesom Moego.
Chińska pralnia nas podała do sądu.
Pożyczyliśmy pieniądze od każdej dziewczyny w grupie.
- Masz rację! - Oczywiście, że tak.
Jutro oddamy każdemu po trochę.
Nie. Jutro idziemy na wyścigi psów i stawiamy wszystko na Pioruna.
- Postawiłbyś moje pieniądze na psa?! - To pewniak.
Kelner Max zna elektryka, który podłącza królika.
- Co ty mi tu z królikiem wyjeżdżasz?! - Zakłady są 10 do 1!
- A jak przegra? - Co się martwisz? To praca na długo.
- A jak nie na długo?! - Dlaczego widzisz wszystko na czarno?
A jak wpadniesz pod ciężarówkę! A jak będzie krach na giełdzie!
A jak Mary Pickford rozwiedzie się z Douglasem Fairbanksem!
A jak Dodgersi wyjadą z Brooklynu!
- Joe... - A jak jezioro Michigan wyleje!
Cóż, nie patrz teraz, ale całe miasto jest już pod wodą.
Cztery...
trzy...
dwa...
jeden...
Dobra, uwaga wszyscy! To jest nalot!
Jestem agentem federalnym!
Wszyscy jesteście aresztowani!
Ja chcę jeszcze kawy!
Dobra, Getr. Koniec uroczystości.
- Idziemy. - Dokąd?
Do klubu, który prowadzimy dla przemytników na emeryturze.
- Zgłaszam cię na członka. - Do niczego się nie zapisuję.
Powiem, żeby krawiec więzienny uszył ci specjalne getry - w paski!
Bardzo śmieszne!
O co tym razem jestem oskarżony?
Balsamowanie ludzi kawą.
86-procentową.
Ja? Ja tylko jestem tu klientem.
Daj spokój, Getr. Wiemy, że to twoja knajpka. Mozarella to przykrywka.
Mozarella? Nigdy o nim nie słyszałem!
My mamy inne informacje.
Od kogo? Może od Charliego Wykałaczki?
Charlie Wykałaczka? Nigdy o nim nie słyszałem.
Maślanka!
Za cwany, żeby pić swoje wyroby, co?
No jazda! Wstawaj!
Tracicie tylko pieniądze podatników.
Zadzwoń sobie po adwokata, jeśli chcesz.
To są moi adwokaci. Wszyscy po Harvardzie.
Ja chcę jeszcze kawy!
Jeden problem z głowy. Już nie musimy się martwić, komu płacić najpierw.
- Cicho. Myślę. - Właścicielka nas wyrzuci.
W Deli Moego już nie będzie kiełbasek na kredyt.
Nie możemy pożyczyć od dziewczynek, bo jadą do więzienia.
Ciekawe, ile Sam, bukmacher, da nam za nasze płaszcze.
Bukmacher Sam?! Nic z tego! Nie postawisz mego płaszcza na psa!
- Jerry, mówiłem ci, to pewniak. - Zamarzniemy!
Jest poniżej zera! Dostaniemy zapalenia płuc!
Słuchaj, głupku, on stoi 10-1. Jutro będziemy mieli 20 płaszczy!
Piorun! Muszę sobie zbadać głowę!
Myślałem, że nie gadasz ze mną.
Kontrabas jest ubrany cieplej ode mnie!
- Jest dziś coś? - Nic.
Dziękuję.
- Jest dziś coś? - Nic.
Dziękuję.
Już nie mogę, Joe. Jestem słaby z głodu, mam gorączkę, dziurę w bucie...
Gdybyś dał mi szansę, moglibyśmy żyć jak królowie.
- Jak? - W trzeciej gonitwie leci taki pies.
Galopujący Duch. Jest 15-1 i to jego rodzaj toru. To jest tor dla niego!
Czego chcesz ode mnie? Głowy na talerzu?
Kontrabasu. Jeśli zastawimy go i mój saksofon...
Oszalałeś?! Płyniemy pod prąd, a ty chcesz zastawiać wiosło!
Dobra, idż i głoduj. Co mnie to obchodzi? Zamarznij!
- Jest dziś coś? - O, to ty!
Masz czelność!
Dziękuję!
Joe! Wracaj tu!
Nellie, kochanie, jeśli chodzi o sobotę, to mogę wszystko wytłumaczyć.
Co za łajdak! Wydaję 4 dolce na ondulację,
kupuję nową bieliznę,
piekę mu wielką pizzę...
- A ty gdzie byłeś? - Właśnie, gdzie byłeś?
- Z tobą! - Ze mną?!
Pamiętasz? Bolał cię ząb...
Był wklinowany. Szczęka mu spuchła.
Tak?
O tak, jasne!
- Zabrałem go na transfuzję krwi. - Mamy tę samą grupę krwi.
- Grupa O. - O?
- Coś ci za to skombinuję. - Ty już mi nieżle kombinujesz!
Jak tylko dostaniemy pracę, zabiorę cię do najlepszej restauracji w mieście.
No i co? Czy Poliakoff ma coś dla nas? Jesteśmy w potrzebie!
Cóż, tak się składa, że on szuka kontrabasu.
I saksofonu.
Zgadza się?
Tak!
- Co to za praca? - Trzy tygodnie na Florydzie.
- Floryda! - W Seminole-Ritz na Miami.
Przejazd i wydatki pokryte.
Czyż ona nie jest cudowna? Pogadajmy z Poliakoffem.
- Ma klientów. Musicie poczekać. - Dobrze, poczekamy.
Słuchaj, Gladys, to trzy tygodnie na Florydzie!
Słodka Sue i jej Towarzystwo Synkopatorów!
Potrzebują dwóch dziewczyn na saksofon i kontrabas.
O co ci chodzi, kto to? Tu Poliakoff! Mam dla ciebie pracę!
Gladys! Jesteś tam?!
Gladys!
Grała 112 godzin na maratonie tańca.
- Teraz leży w łóżku z załamaniem nerwowym! - Powiedz, żeby się posunęła!
A co z Corą Jackson?
Ostatnio słyszałem, że grała z Armią Zbawienia.
Drexel 9044.
Och, te idiotyczne baby!
Proszę bardzo, jesteśmy gotowi do wyjazdu na Miami i co się dzieje?
Saksofon ucieka ze sprzedawcą Biblii,
a kontrabasistka zachodzi w ciążę!
Bienstock, powinnam cię zwolnić!
Mnie?! Jestem kierownikiem zespołu, a nie nocnym stróżem!
Daj mi pogadać z Bessie Malone.
Co ona robi w Filadelfii?
Nie żartujesz?!
Bessie zapuściła sobie włosy - teraz gra ze Stokowskim!
Bessie Czarna Pupcia?!
A co z Rosemary Schultz?
Podcięła sobie żyły, jak Valentino umarł.
Równie dobrze wszyscy możemy sobie podciąć żyły, jak nikogo nie znajdziemy!
Nie obchodzi nas, skąd je weżmiesz. Mają być w pociągu na ósmą.
Jak tylko coś się pojawi, to do ciebie przekręcę.
Cześć, Sig. Zastanawiam się, czy mam miejsce na kolejny wrzód!
Nellie, daj mi zamiejscową.
- Sig, chcemy z tobą pogadać. - O tej pracy na Florydzie.
- O pracy na Florydzie?! - Nellie nam o tym powiedziała.
- Nie spóżniliśmy się, co? - A wy co? Komedianci? Wynocha!
Daj mi Agencję Williama Morrisa w Nowym Jorku.
- Szukasz kontrabasu i saksofonu? - Instrumenty są dobre, ale wy nie.
Chciałbym rozmawiać z panem Morrisem.
- Co z nami nie tak? - Nie takie macie kształty!
- A czego chcesz? Garbatych? - Plecy mnie nie obchodzą.
Co to za orkiestra?
- Musicie mieć poniżej 25 lat. - Ujdziemy w tłoku!
- Musicie mieć blond włosy. - Możemy zafarbować!
I musicie być kobietami!
- Moglibyśmy... - Nie, nie moglibyśmy...
- Pan William Morris! - Znaczy, że to dziewczęca orkiestra?
Poczciwa Nellie - chętnie skręciłbym jej kark!
Przedyskutujmy to, Joe. Dlaczego nie?
Jak pracowaliśmy w cygańskiej herbaciarni, mieliśmy złote kolczyki.
Jak nas wziąłeś do hawajskiego zespołu, mieliśmy spódniczki z trawy.
- Co mu jest? Pije? - Nie, nie za dobrze się odżywia.
Jego pusty żołądek uderzył mu do głowy.
Joe, trzy tygodnie na Florydzie!
Moglibyśmy pożyczyć ciuchy od dziewczynek!
- Pod peruką ci się pomieszało! - Teraz dobrze gadasz!
Weżmiemy używane peruki, troszkę wypchamy tu i tam.
Nazwiemy się Josephine i Geraldine!
Josephine i Geraldine... Daj spokój!
Słuchajcie, chłopcy, jak chcecie dziś coś zarobić,
na Uniwersytecie w Illinois mają potańcówkę na św. Walentego.
Bierzemy to!
6 dolarów na głowę. Bądżcie w Urbanie o ósmej.
Taki szmat drogi do Urbany na jeden numerek?!
To razem 12 dolarów! Odbierzemy jeden płaszcz z zastawu!
Halo. Pan Morris? Tu Poliakoff z Chicago.
Nie ma pan dwóch muzykujących dziewczyn na stanie, co?
Saksofonistkę i kontrabasistkę.
- Jak William Morris nie wypali... - Idziemy, Geraldine!
To 100 mil! Na zewnątrz śnieży!
- Jak się tam dostaniemy? - Coś wymyślę.
- Na przykład? - Nie stresuj mnie.
Nie stresuj mnie...
- Jak poszło, dziewczynki? - Och, ty! Powinienem ci skręcić kark!
Błagam, Jerry! Tak się nie mówi.
Nellie, kochanie, co robisz dziś wieczorem?
- Dziś? A co? - Bo mam pewne plany.
Nic nie robię.
Serio?
Myślałam, że pójdę do domu i zjem kawałek...
zimnej pizzy.
Zatem będziesz w domu cały wieczór?
Tak, Joe.
Dobrze! Zatem nie będziesz potrzebować swego samochodu!
Samochodu?! Ach, ty...
Czyż on nie jest cudowny?
WARSZTAT CHARLIEGO
Mogliśmy mieć trzy tygodnie na Florydzie, wszystko opłacone!
Leżeć na słońcu, pod palmami, latające ryby...
Daj sobie na luz, co?
Możliwy strit, możliwe nic i para ósemek.
Dobra, rzućcie je, chłopaki!
- Rzućcie co? - Przyszliśmy po samochód.
- Tak? - Tak. Samochód Nellie Weinmeyer.
Muzycy!
Dowcipnisie.
Dobra, dalej. Asy zaczynają pulę.
To Garbus '25, zielony, coupé... proszę pana.
- Tam jest. - Tak, tam.
- Chcecie benzyny? - Dobrze...
Za około... 40 centów, proszę.
Wpisać na rachunek pani Weinmeyer?
Dobrze. Czemu nie?
Skoro już zacząłeś, nalej do pełna.
Dobra, wszyscy! Ręce do góry!
Twarzą do ściany!
Ty też, Wykałaczka.
Jazda!
Dalej!
Zapraszamy do nas!
W porządku, szefie!
Witaj, Charlie. Dawno się nie widzieliśmy.
Co jest, Getr? Co ty tutaj robisz?
Wpadłem tylko złożyć uszanowanie.
- Nic mi nie jesteś dłużny. - Ja bym tego nie powiedział.
Poleciłeś mój zakład pogrzebowy swoim przyjaciołom.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Teraz zostały mi te wszystkie trumny.
- Nie chciałbym, żeby się zmarnowały. - Nie miałem z tym nic wspólnego.
O, co za pech, Charlie. Miałbyś trójkę ósemek.
Żegnaj, Charlie.
Nie, Getr, nie!
Nie, Getr! Błagam, nie!
Chyba zaraz zwymiotuję!
Dobra, wychodzić stamtąd!
Dalej!
My... My nic nie widzieliśmy. Prawda?
Co? Nie! Ani trochę!
Poza tym to nie nasz interes, jeśli wy chcecie się nawzajem katrupić.
Powiedzcie... Czy ja was skądś nie znam?
O nie, nie! Jesteśmy tylko parą muzyków.
Przyszliśmy odebrać samochód. Samochód Nellie Weinmeyer.
Dziś wieczorem jest potańcówka.
- Chodż, Jerry. - Czekajcie!
- A wy dokąd? - Do Urbany. To około 100 mil stąd...
Nigdzie nie idziecie!
Nie idziemy?
- Nie lubię żadnych świadków. - Nie puścimy pary z ust!
Nic już nie będziecie puszczać.
Nawet powietrza.
Dobra, chłopaki, zmywajmy się stąd! Póżniej się nimi zajmiemy!
Chyba mnie trafili!
- Trafili kontrabas. - Nie ma krwi?
Jak nas złapią, to będzie pełno krwi wszędzie - grupa O! Chodż!
- Dokąd biegniesz? - Najdalej jak tylko można!
I ciągle jeszcze za blisko! Oni nas znają. Każdy żul w Chicago będzie nas szukał.
Szybko, daj mi dyszkę!
Chcesz zadzwonić na policję?
Policję? Nie dożylibyśmy, żeby zeznawać przeciw Getrowi Colombo.
Musimy uciec z miasta. Możemy zapuścić brody.
Uciekniemy z miasta, ale musimy się ogolić.
W takiej sytuacji? Oni chcą nam łby porozwalać, a ty chcesz się golić?!
- Ogolić sobie nogi, głupku! - Ogolić nogi?!
Halo. Pan Poliakoff?
Rozumiem, że szuka pan dwóch dziewczyn muzykantek.
Florida Limited odjeżdża z toru pierwszego do Waszyngtonu,
Charleston, Savannah, Jacksonville i Miami.
Proszę wsiadać! Proszę wsiadać!
- O co znów chodzi? - Jak one w tym chodzą?
Jak utrzymują równowagę?
Chyba chodzi o to, jak rozkłada się ciężar. Idziemy.
Takie przewiewne!
Pewnie bez przerwy się zaziębiają.
- Przestań! Spóżnimy się na pociąg! - Czuję się nagi!
- Jakby wszyscy się na mnie gapili. - Z takimi nogami? Oszalałeś?
To bez sensu! To się nie uda, Joe.
Nazywam się Josephine, i to był twój pomysł od samego początku!
Spójrz na to!
Zobacz, jak ona się porusza!
Jak galaretka Jell-O na sprężynkach!
Muszą mieć wbudowany jakiś motorek czy coś.
Mówię ci, to zupełnie inna płeć!
Nikt cię nie prosi, żebyś rodził dzieci!
To tylko po to, żeby zwiać z miasta. Na Florydzie wywalimy tę maskaradę.
Nie pozwolę, żebyś mnie namówił na...
Dodatek! Siedem osób zamordowanych w warsztacie samochodowym!
Grożba krwawych porachunków! Dodatek! Dodatek!
- Namówiłeś mnie. Idziemy. - To lubię, Geraldine.
- Rosella. - Skrzypce.
- Przechodż, Dolores. - Puzon.
- Olga, jak tam twoje plecy? - Trąbka.
No i jesteśmy.
Wy dwie jesteście z Agencji Poliakoff?
- Tak. Jesteśmy te nowe dziewczyny. - Zupełnie nowe.
- To nasz kierownik, pan Bienstock. - Miło mi.
Nazywam się Słodka Sue.
Jestem Josephine.
A ja Daphne!
Saksofon, kontrabas. Cieszę się, że was widzę! Uratowałyście nam życie!
I na odwrót, jestem pewna.
Gdzie wy, dziewczynki, wcześniej grałyście?
I tu, i tam...
Byłyśmy trzy lata w Konserwatorium Muzycznym w Sheboygan.
Proszę wsiadać!
Macie łóżka 7 i 7A.
7 i 7A.
- Dzięki ogromne! - Proszę bardzo!
Nawzajem.
Złapałaś zająca!
Nie dobieraj się!
Wygląda na to, że Poliakoff przysłał dwie prawdziwe damy!
Powiedz lepiej pozostałym dziewczynom, żeby się nie wyrażały!
Coś ty?
Daphne?!
Cóż, nigdy nie podobało mi się imię Geraldine.
Cześć! Gram na kontrabasie! Mówcie mi Daphne!
Cześć!
Jestem Josephine. Saks.
Cześć!
- Witajcie w Krainie Bezmęskości. - Pożałujecie!
- Ściągnijcie gorsety i rozłóżcie się! - Ja nie noszę gorsetów.
- I nie wypycha cię? - Wypychać? Mnie?
Mam boską krawcową. Przychodzi raz w miesiącu.
- Kochana, ona jest tak niedroga! - Chodż, Daphne.
Słyszałyście ten o dziewczynie, która grała na tubie
i była uwięziona na bezludnej wyspie z jednonogim dżokejem?
Nie! Opowiesz nam?
Dosyć tego, dziewczynki! Bez nieprzyzwoitości!
One były w konserwatorium.
One były w konserwatorium!
Co ty na ten talent, co?
To jak wpaść do wanny pełnej masła.
Pilnuj się, Daphne.
Jak byłem dzieckiem, Joe, marzyłem, że zamknięto mnie na noc w cukierni.
I wkoło były same smakołyki.
Same galaretki i eklery, i kremówki bostońskie, i placki z wiśniami...
Posłuchaj mnie: Żadnego masła, żadnej cukierni. Jesteśmy na diecie!
Tak, jasne, Joe!
Nie tam! To hamulec bezpieczeństwa!
No i załatwiłeś to. No i mi to załatwiłeś!
- Załatwiłem co? - Odpiąłeś mi jedną pierś!
Lepiej sobie ją zapnij.
Lepiej chodż i mi pomóż.
DAMSKA - MĘSKA
Tędy, Daphne!
A teraz odpiąłeś i drugą.
Niezmiernie mi przykro.
Przestraszyłam się, że to Słodka Sue.
- Wy nikomu nie powiecie, prawda? - Powiemy o czym?
Jak jeszcze raz mnie złapią, to wyrzucą mnie z orkiestry.
Wy jesteście zmienniczkami za kontrabas i saksofon?
To my! Ja jestem Daphne.
To jest... Joe... sephine.
Chodżcie, chodżcie.
- Jestem Sugar Kane. - Cześć!
- Sugar Kane? - Zmieniłam z Sugar Kowalczyk.
- Polka? - Tak. Pochodzę z muzykalnej rodziny.
Moja mama uczy gry na pianinie. A tato był kierownikiem.
- W orkiestrze? - Na pośpiesznym Baltimore i Ohio.
Ja gram na ukulele, i śpiewam też.
Nie mam za dobrego głosu, ale z drugiej strony, to też nie za dobra orkiestra.
Jestem z nimi tylko dlatego, że uciekam.
- Uciekasz przed czym? - O, nie chcę o tym mówić!
Hej, chcecie trochę? To bourbon.
Ja się wstrzymam.
Nie myślcie sobie, że jestem pijaczką. Mogę przestać, tylko że nie chcę.
- Szczególnie kiedy mi smutno. - Rozumiemy.
Wszystkie dziewczyny piją. Ale tylko mnie przyłapują. Historia mego życia.
Zawsze trafiają mi się puste czekoladki.
Czy moje szwy są równe?
A jakże!
No to do zobaczenia, dziewczyny.
Cześć, Sugar!
Graliśmy z nie tymi orkiestrami!
- Cicho, Daphne! - Widziałeś kształty tego barku?
Daj spokój. Jeden fałszywy ruch i nie ma nas w tym pociągu.
Za to jest policja, gazety i mafia w Chicago.
Jak ja bym chciał zaglądnąć do tego barku u Sugar!
Słuchaj...
Żadnych cukierni, żadnego masła i żadnego barku u Sugar!
Znów je odpiąłeś!
Sheboygan! Wy dwie! Jaką miałyście ostatnio pracę? Tańce ludowe?
Nie. Pogrzeby.
Cóż, może dołączycie z powrotem do żywych? Ożywcie to trochę!
Spróbujemy!
Skąd się wzięły te dziury?
Te?
Nie mam pojęcia!
Myszy?
Dobra, dziewczynki. Jedziemy od początku.
I z chlebkiem proszę, z chlebkiem!
Bienstock!
- Tak, Sue? O co chodzi? - Myślałam, że wyraziłam się jasno...
Nie chcę żadnego picia w tej ferajnie!
Dobra, dziewczyny. Do której z was to należy?
No jazda. Gadać.
- Sugar, ostrzegałam cię... - Błagam, panie Bienstock.
Miarka się przebrała! W Kansas wniosłaś alkohol w butelce po szamponie.
Panie Bienstock, czy mogę prosić o moją flaszeczkę?
Jasne. Pakuj swoje rzeczy. Na następnej stacji... Twoją flaszeczkę?
Tak. Odrobina bourbonu. Musiała się prześliznąć.
Dawaj mi to!
Czy nie wspominałyście, dziewczynki, że byłyście w konserwatorium?
- O, tak! Calusieńki rok! - Myślałam, że powiedziałaś trzy lata.
Wypuścili nas wcześniej... za dobre zachowanie.
Są dwie rzeczy, których nie będę tolerowała w godzinach pracy.
Jedna to alkohol, a druga to mężczyżni!
- Mężczyżni?! - Och, o to nie musi się pani martwić!
Nie ma mowy, żebyśmy się zadawały z mężczyznami!
Gbury, owłosione bestie z ośmiorgiem rąk!
I tylko jednego chcą od dziewczyny!
Przepraszam bardzo, panienko!
Dobra, dziewczyny! Jeszcze raz od początku!
- Hortense, kochana, dobranoc! - Dobranoc, Daphne.
- Maude, słodkich snów! - Dobranoc, Daphne!
Dobranoc, Glorio!
Dolores, śpij mocno, słyszysz?
Dobranoc, Emily!
Pa-pa!
Co ty na to,, pa-pa"!
Spokojnie, chłopcze!
Powtarzaj sobie, że jesteś dziewczyną.
- Jestem dziewczyną! - Jesteś dziewczyną.
Jestem dziewczyną. Jestem dziewczyną.
Cześć!
Spójrz tylko na tę sekcję rytmiczną!
Jestem dziewczyną.
Dobranoc, Sugar!
Dobranoc, pszczółko!
Pszczółko! Hej, nazwała mnie,, pszczółką"!
Och, pszczółko!
Hej, co ty wyprawiasz?
Tylko upewniam się, żeby pszczółka nie wylazła z ula.
Nie będzie dziś tu żadnego bzykania!
A co, jeśli muszę iść... napić się wody albo co?
- Zwalcz to. - A co, jak przegram walkę?
Przypuśćmy, że to sprawa bezpieczeństwa.
Pociągnij za hamulec bezpieczeństwa.
Hej, Bienstock. Wiesz, jest coś dziwnego w tych nowych dziewczynach.
- Dziwnego? W jakim sensie? - Nie wiem, ale czuję to tutaj.
Z wrzodem to tak, jakby alarm przeciw- włamaniowy wewnątrz się włączał.
Ty pilnuj swoich wrzodów, a ja przypilnuję te dwie.
Dobra, wszyscy ułożyć się i spać!
Dobranoc, dziewczyny!
- Dobranoc, Daphne! - Dobranoc, Josephine!
Jestem dziewczyną... Jestem dziewczyną...
Chciałbym nie żyć.
Jestem dziewczyną... Jestem dziewczyną... Jestem dziewczyną...
Daphne!
Sugar!
Chciałam ci podziękować za uratowanie mnie. Jesteś prawdziwą kumpelą.
Och... To nic takiego, ja...
Tylko myślałam, że my dziewczyny powinnyśmy trzymać się razem.
Gdyby nie ty, wyrzuciliby mnie z pociągu.
Siedziałabym na moim ukulele na jakimś pustkowiu.
Och... A na zewnątrz strasznie zimno!
Znaczy, jak o tobie myślę i o tym twoim biednym ukulele...
Jeśli kiedykolwiek będę mogła coś dla ciebie zrobić...
Milion rzeczy przychodzi mi na myśl!
A to jedna z nich!
To Słodka Sue.
Nie chcę, żeby wiedziała, że mamy spółkę.
No cóż, nikomu nie powiemy. Nawet Josephine!
Może lepiej, żebym tu została, zanim ona nie pójdzie spać.
Zostań tu jak długo tylko zechcesz.
Nie ciasno ci ze mną, co?
Nie. Miło i przytulnie.
Jak byłam małą dziewczynką, w mrożne noce jak ta właziłyśmy z siostrą do łóżka.
Przytulałyśmy się i udawałyśmy, że zbłądziłyśmy w ciemnej jaskini
i próbujemy znależć wyjście.
Bardzo ciekawe.
- Coś nie tak? - Nie, nie! Skądże!
Biedactwo! Cała drżysz!
To śmieszne.
- Masz gorącą głowę. - To śmieszne.
- Masz zimne nogi! - Czyż to nie śmieszne?
Już, zaraz je trochę ogrzeję.
- Proszę! Czyż nie lepiej? - Tak! Jestem dziewczyną... Jestem...
- Co powiedziałaś? - Jestem... bardzo chorą dziewczyną.
- Lepiej pójdę, zanim się czymś zarażę. - Ale nie aż tak chorą!
Mam bardzo niską odporność.
Sugar, jak czujesz, że coś cię łapie, moja droga,
to najlepsza rzecz na świecie to kieliszek whisky.
- Masz trochę? - Wiem, skąd ją wziąć.
Nie ruszaj się.
- Trzymaj. - Dobra.
Do góry! Do góry!
- No i jak tam? - W porządku.
- A jak butelka? - Tylko pół.
- Lepiej załatw jakieś kubki. - Kubki?
Och, mówię ci, moja droga, to jedyny sposób podróżowania!
Lepiej włącz światełko. Nie widzę, co robię.
Żadnych świateł. Nie chcemy, żeby wiedzieli, że urządziłyśmy party.
- Ale może mi się trochę wylać. - Niech się wylewa!
Popijemy, poszumimy, rozlejemy, zapomnimy.
To może nawet być party z niespodzianką!
- Co za niespodzianka? - Jeszcze nie teraz.
- Kiedy? - Lepiej najpierw się napijmy.
Przez to wyrosną ci włosy na piersiach.
Nie wolno zgadywać!
To prywatna posiadówka czy każdy się może dołączyć?
Prywatna! Proszę odejść!
Dolores, masz jeszcze ten wermut?
- Jasne! - A po co komu wermut?
Mamy bourbona. Możemy robić Manhattany!
Manhattany? O tej porze, w nocy?!
- Przynieś shaker do koktajli! - Och... Sugar!
Zepsujesz moją niespodziankę!
- Hej, kochanie, co jest? - Party w górnej 7.
- Wezmę ser i krakersy! - Ja wezmę shaker, a ty korkociąg.
Hej, Rosella, w górnej 7 jest party!
- Masz korkociąg? - Nie, ale Stella ma.
- Idż po kubki papierowe. - Dobra!
Hej, w górnej 7 jest party!
- Macie wermut. - To jest prywatne party! Proszę odejść!
Mam trochę sera i krakersy.
- Czy wystarczy dziesięć kubków? - To jest party dla dwojga! Dziesięć?!
Błagam, dziewczyny. Może przestaniecie?!
Może troszkę Southern Comfort?
Dziewczyny, obudzicie sąsiadów z dołu!
Josephine...
Uważaj na ten korkociąg!
- Masz krakersa. - Żadnych krakersów w łóżku!
Dziewczyny, może pójdziecie sobie i zrobicie własne party!
Trzymajcie shaker do koktajli.
- Szkoda, że nie mamy lodu. - Hej, nie przesadzaj z wermutem!
Trzynaście dziewczyn na koi to pech! Dwanaście z was musi wyjść!
- Podaj mi masło orzechowe. - Ktoś chce salami?
Koniec z jedzeniem! Rano będę miała mrówki!
Hej, masz tu jakieś wisienki z wiśnióweczki?
Och, nieważne!
Wisienki z wiśnióweczki?!
Co się tutaj dzieje?
Daphne! Daphne, gdzie jesteś?!
Daphne!
To nie moja wina! Ja ich nie zaprosiłem!
No już, dziewczyny, koniec tego!
Słyszałyście Josephine. Dziewczyny! Wszystkie wychodzić! No już, wychodzić!
- Ty nie, Sugar! - Idę tylko po trochę lodu!
Jazda! Jazda!
Tak jest, Sugar. A teraz cała reszta. Won!
Chodż. Woda jest dobra!
- Wypij Manhattana! - Uspokój się! Nas wszystkie wyrzucą!
Sugar! Nie zostawiaj mnie tu samej!
No jazda, dzieciaki! Już druga godzina.
Już się pobawiłyście. Zabawa skończona. Wszyscy do domu.
- Co to jest? - Josephine, tutaj, zanim się stopi!
Połóż go tutaj!
Sugar, wpadniesz w kłopoty po szyję.
Dobra. Ty lepiej stój na czatach.
Jak Bienstock znowu cię przyłapie...
Co się z tobą dzieje?
Chyba nie jestem za mądra.
Nie powiedziałabym tego. Nieostrożna, już prędzej.
Nie, po prostu głupia.
Jakbym miała coś w głowie, nie byłabym w tej damskiej orkiestrze.
No to dlaczego wzięłaś taką pracę?
Kiedyś śpiewałam z męskimi zespołami, ale już dłużej nie mogę.
Byłaś kiedyś w męskim zespole?
Kto, ja?
Właśnie od tego uciekam.
Pracowałam z sześcioma w ciągu ostatnich dwóch lat. O rany!
- Gbury? - Naturalnie!
- Nie można zaufać tym facetom. - Nie mogę sobie zaufać.
Mam słabość do saksofonistów.
Szczególnie tych z saksofonem tenorowym.
Naprawdę?
Nie wiem dlaczego, ale oni mnie rozmiękczają.
Muszą tylko zagrać osiem taktów,, Chodż do mnie, mój melancholijny kotku"
i mój kręgosłup zamienia się w budyń, wszędzie mam gęsią skórkę i idę do nich.
- Naprawdę? - Za każdym razem.
Wiesz, ja gram na saksofonie tenorowym.
Ale ty jesteś dziewczyną - dzięki Bogu!
- Och, racja. - Właśnie dlatego dołączyłam do tej grupy.
Bezpieczenstwo najwazniejsze. Zeby tylko uciec od tych natretow
- Tak... - Nie wiesz, jacy oni są.
Zakochujesz się. Myślisz, że to najwspanialsze od czasu Grafa Zeppelina.
Zanim się obejrzysz, już pożyczają od ciebie pieniądze,
wydają na inne kobiety i stawiają na konie!
Niemożliwe!
Potem budzisz się pewnego ranka, faceta nie ma, saksofonu nie ma.
Zostaje tylko para starych skarpetek i wyciśnięta tubka pasty do zębów.
Zbierasz się w sobie, idziesz do następnej pracy, następnego saksofonisty.
I znowu w kółko to samo!
Rozumiesz, o co mi chodzi? Nie za mądra.
Mądra głowa to nie wszystko.
Jedno ci powiem. Kolejny raz już mi się to nie zdarzy - nigdy!
Mam już dość trafiania na puste czekoladki.
Lód! Co się dzieje z lodem? Tubylcy się niecierpliwią.
- Co powiesz na parę drinków dla nas? - Jasne!
- Wiesz, że w czerwcu skończę 25 lat? - Serio?
To ćwierć wieku. Zmusza dziewczynę do myślenia.
- O czym? - O przyszłości.
No wiesz - jak mąż. Właśnie dlatego cieszę się, że jedziemy na Florydę.
- A co jest na Florydzie? - Milionerzy! Całe stada!
Zimą oni wszyscy ciągną na południe, jak ptaki.
- Złapiesz sobie nadzianego ptaka? - Nie obchodzi mnie, jaki jest bogaty.
Jeśli tylko ma jacht, prywatny wagon kolejowy i własną pastę do zębów.
- Należy ci się. - Może i ty jakiegoś spotkasz, Josephine!
Z pieniędzmi jak Rockefeller i barkami jak Johnny Weissmuller.
- Och, ja chcę, żeby mój nosił okulary. - Okulary?
Mężczyżni, którzy je noszą, są bardziej delikatni, słodcy i bezradni.
- Nigdy tego nie zauważyłaś? - Teraz, jak już o tym wspomniałaś...
Mają słabe oczy od czytania.
No wiesz. Te długie, wąskie kolumienki w The Wall Street Journal.
Ta kontrabasistka zna się na tym, jak zrobić party!
Ja cię kręcę!
Za szczęśliwe dni!
Mam nadzieję, że tym razem dostaną ci się pełne czekoladki.
Więc jednonogi dżokej powiedział...
Co takiego powiedział?
Dżokej powiedział:,, O mnie się nie martw, kotku! Ujeżdżam konia bokiem!"
Cicho!
Bardzo mi przykro. Chyba mam czkawkę!
Hej, wetrzyjmy jej w kark trochę lodu!
Chyba... upuściłaś go!
Och, jakie to zimne!
- O nie, błagam! O, nie rób tego! - Ma łaskotki!
Ratunku! Błagam! Pomocy! Pomocy!
Josephine!
Proszę, przestańcie! Przestańcie!
HAMULEC BEZPIECZEŃSTWA
- Co się stało? - Przeszukaj mnie!
Znaczy się, zobaczę.
Dobra, co tu się dzieje?!
Bienstock!
Jesteśmy na Florydzie?
Sugar?
Daj. Ja wezmę instrumenty.
- Och, dziękuję, Daphne! - Och, dziękuję, Daphne!
Czyż ona nie jest kochana?
Witamy panie.
Karamba!
Cóż, oto i oni. Milionerów jak mrówków.
Założę się, że nie ma żadnego poniżej 75!
To trzy czwarte wieku. Zmusza dziewczynę do myślenia!
Miejmy nadzieję, że przyjechali ze swoimi wnukami.
Tak!
Och, pani wybaczy.
- Mogę? - Proszę bardzo!
Jestem Osgood Fielding Trzeci.
A ja Kopciuszek Drugi!
Jeśli jest coś, co mi imponuje, to dziewczyna z kształtną kostką.
Mnie też. Pa-pa!
- Poniosę jakiś instrument. - Och, dziękuję!
Czyż nie jesteś kochany!
To niezmiernie cudownie mieć blisko młodą krew.
Cóż, ja osobiście mam grupę O.
Zawsze fascynował mnie show-biznes.
- Naprawdę? - Tak. W rzeczy samej
- kosztowało to moją rodzinę co nieco. - Och, inwestuje pan w pokazy?
W pokazowe dziewczyny.
Byłem żonaty siedem czy osiem razy.
- Nie jest pan pewien? - Mama pilnuje liczenia.
- Zaczyna się na mnie złościć. - Nie dziwi mnie to.
Więc jak zaczęły się Skandale George'a White'a, wysłała mnie na Florydę.
Myśli, że jestem na swoim jachcie...
na dalekomorskich połowach.
No to wciągaj pan wędkę, panie Fielding. Ciągniesz pan zepsutą rybę.
Jak obiecam, że będę grzecznym chłopcem, pójdziemy na kolację?
- Przykro mi. Będę na scenie dla orkiestry. - Och, oczywiście!
- Na jakim grasz instrumencie? - Na kontrabasie!
Och, fascynujące!
Używasz smyczka czy tak go po prostu szarpiesz?
Najczęściej walę w niego!
Musi być z ciebie niezła dziewczyna!
Chce się pan założyć?
Moja ostatnia żona była tancerką. Coś w rodzaju akrobatki.
Potrafiła palić papierosa, trzymając go między palcami u nóg.
Karamba!
- Ale Mama to przerwała. - Czemu?
Nie uznaje dziewczyn, które palą.
- Pa-pa, panie Fielding. - Pa-pa?
- Tu się zrywam! - O, nie. Nie, nie, nie.
Nie urwiesz się tak łatwo!
Dobra, kierowca. Raz w koło parku, powoli.
I utrzymuj oczy na drodze!
Za jaką dziewczynę pan mnie ma, panie Fielding?!
- Och, proszę! To już się nie powtórzy! - Na pewno!
- Błagam, wróć! - Pójdę pieszo, dziękuję!
Och, błagam panią! Ja...
Karamba!
Dobrze, dziewczyny. Oto wasze przydzielone pokoje.
Okulary! Gdzie są moje okulary?!
Olga i Mary Lou są w 412.
Mary Lou, zawiąż swoje kimono, jak dzwonisz po serwis hotelowy.
- Josephine i Daphne są w 413. - Dziękuję!
- Dolores i Sugar w 414. - Ja i Sugar?!
A czego oczekiwałaś? Jednonogiego dżokeja?
Rosella i Emily w 415...
- Szkoda, że nie jesteśmy w jednym pokoju. - Ja też żałuję.
Ale nie przejmuj się, Sugar. Często się będziemy widywać.
414... Taki sam numer pokoju miałam w Cincinnati,
ostatni raz z męską orkiestrą.
Ale był z niego obdartuch!
- Saksofonista? - A co innego? Ale za nim szalałam!
O drugiej nad ranem wysłał mnie na dół po hot dogi i sałatkę ziemniaczaną.
Nie mieli już sałatki, to wzięłam surówkę z kapusty.
- Rzucił mi ją prosto w twarz. - Zapomnij o saksofonistach.
Poznasz milionera - młodego.
- Skąd jesteś taka pewna? - Moja kobieca intuicja.
To twoje walizki?
I ta też.
Dobra, laluniu.
Pewnie chcesz napiwek?
Daj spokój, laluniu.
W końcu ty tu pracujesz, ja tu pracuję. Miło, że należysz do firmy.
- Cześć. - Słuchaj, laleczko.
- O której dzisiaj kończysz? - A co?
Pracuję na nocną zmianę i mam ukrytą butelkę ginu.
- Jak wszyscy śpią... - Nie jesteś na to trochę za młody, synku?
Chcesz zobaczyć moje... prawo jazdy?
Spadaj, co?
Właśnie takie lubię - duże i bezpardonowe!
Aha, i... pozbądż się współlokatorki.
Stary zbereżnik!
- Co się stało? - Podszczypywano mnie w windzie!
- Widzisz, jak żyje druga połowa? - Nawet nie jestem ładna!
To ich nie obchodzi. Nosisz spódnicę. To jak machać czerwoną płachtą na byka.
Mam już dość bycia płachtą. Znowu chcę być bykiem!
- Zmywajmy się! - Zmywajmy dokąd?
Obiecałeś mi, że jak tylko dotrzemy na Florydę, to rzucimy to!
- Jak możemy? Nie mamy ani grosza! - Znajdziemy inną orkiestrę! Męską!
Getr Colombo i kolesie szukają nas we wszystkich męskich orkiestrach w kraju!
- To takie poniżające! - Podszczypano cię! No i co?
Wolałbyś wybierać sobie ołów z pępka?
Dobra. Ale jak długo myślisz, że możemy to utrzymywać?
A co za problem? Ładnie się ustawiliśmy!
Patrz! Mamy pokój i wyżywienie. Płacą nam co tydzień. Patrz!
Spójrz na palmy, latające ryby...
Co ty mi tu wyjeżdżasz z latającymi rybami?!
Wiem, dlaczego chcesz zostać! Chcesz poderwać Sugar!
- Ja, poderwać Sugar?! - Widziałem was w tym autobusie!
Jak dwa gołąbki, szepczą i pożyczają sobie nawzajem szminkę!
- Co chcesz powiedzieć? Ja i Sugar?! - Ty i Sugar!
- Jesteśmy jak siostry! - No to ja jestem wasza matka chrzestna...
i będę cię miała na oku!
Jesteście okryte?
Wejść!
Widziałyście, dziewczynki, brązową torbę z białym paskiem i moimi inicjałami?
Są w niej moje wszystkie ubrania do kurortu!
- Nie, nie widziałyśmy. - Nic z tego nie rozumiem.
Najpierw giną mi okulary, potem jedna z moich walizek!
- Gdzie moje ukulele? - A teraz ukulele!
- Musi być tu jakiś złodziejaszek! - Tutaj jest! Cześć, Sug!
- Idziemy popływać. Idziesz? - Popływać! Och, no jasne!
Daphne, nie masz stroju kąpielowego.
Niepotrzebny jej. Ja też nie mam.
- Ona też nie ma! Nie masz?! - Możemy wynająć w przebieralni.
- A ty co, Josephine? - Ja chyba wezmę gorącą kąpiel.
- W taki dzień? Jest ślicznie na dworzu! - No tak, cóż, niech się moczy! Idziemy!
- Nie poparz się, Daphne. - Och, mam krem do opalania.
Widzisz? Ona mnie nasmaruje, ja ją nasmaruję...
Będziemy się smarować nawzajem. Pa-pa!
Daphne! Przestań! Co ty wyrabiasz?
Mała sztuczka, której się nauczyłam w windzie.
Och, uwaga! Nadchodzi duża!
Daphne! Nie miałam pojęcia, że jesteś taką dużą dziewczyną!
Och, Sugar, trzeba było mnie widzieć, zanim poszłam na dietę!
Twoje barki i ramiona!
To od targania tego kontrabasu.
- Jest coś, czego ci zazdroszczę. - Co takiego?
Taka jesteś płaska!
Ubrania leżą na tobie lepiej niż na mnie.
Uważaj, Daphne!
- Sugar, chodż! Zagramy w piłkę! - Dobra!
Idziemy, Junior. Czas na drzemkę.
Nie! Ja chcę się bawić!
Słyszałeś, co mówiła mama, Junior. Wynocha!
Ta plaża jest za mała dla nas obu.
Mamusiu! Mamusiu!
Idziemy!
Czarna kawa, słodka wata!
Llu chłopców za mną lata?
Raz!
Dwa!
Trzy!
Cztery!
Pięć!
Sześć!
Jakże mi przykro!
- Nic się pani nie stało? - Nie sądzę.
- Chciałbym, żeby się pani upewniła. - Dlaczego?
Bo zazwyczaj jak ludzie dowiadują się, kim jestem,
to wynajmują podejrzanego adwokata i wytaczają mi proces prawie o milion.
- Ja panu nic nie wytoczę, bez względu na to, kim pan jest. - Dziękuję.
- Kim pan jest? - Bez przesady!
Chodż!
No nie!
Siemanko.
- Czy ja już gdzieś pana nie widziałam? - Mało prawdopodobne.
- Zatrzymał się pan w hotelu? - W żadnym wypadku.
Pana twarz jest mi znajoma.
Możliwe, że widziała ją pani w gazetach czy czasopismach.
- Vanity Fair. - Pewnie tak.
Czy może się pani trochę przesunąć? Zasłania mi pani widok.
Widok? Na co?
Wciągną biało-czerwoną flagę na jachcie, jak będzie pora na koktajle.
Ma pan jacht?!
Który to? Ten duży?!
Oczywiście, że nie!
Z taką biedą na świecie, nikt nie powinien mieć jachtu na więcej niż 12 osób!
Całkowicie się zgadzam!
Proszę powiedzieć, kto wciąga tę flagę?
- Pana żona? - Nie, mój steward flagowy.
A kto przygotowuje koktajle? Pana żona?
Nie, mój steward od koktajli.
Jeśli panią interesuje, czy jestem żonaty, czy nie...
- Och, wcale mnie nie interesuje! - No cóż, nie jestem.
To bardzo ciekawe!
- Jak tam giełda? - W górę, w górę.
Założę się, że w czasie tej rozmowy zarobił pan 100.000 dolarów?
Być może. Gra pani na giełdzie?
- Nie, na ukulele. I też śpiewam. - Dla własnej rozrywki?
Z grupą dziewcząt występujemy w hotelu.
Słodka Sue i jej Towarzystwo Synkopatorów.
- To wy jesteście damy z towarzystwa! - Och, tak, zupełnie! Bryn Mawr, Vassar...
Robimy to dla zabawy!
Synkopatorów. Czy to znaczy, że gracie tę bardzo szybką muzykę... jazz?
Tak! Bardzo szybką!
Niektórzy taką lubią. Ja osobiście wolę muzykę klasyczną.
O, i ja też!
W rzeczy samej
spędziłam trzy lata w Konserwatorium Muzycznym w Sheboygan.
Dobra szkoła.
I pani rodzina nie sprzeciwia się tej karierze?
Ależ bardzo! Tatuś mnie straszył, że odetnie mnie bez centa!
Ale nie dbam o to. To była taka nuda.
- Te wszystkie przyjęcia... - Bale inauguracyjne...
- Otwarcie opery... - Polowania...
I zawsze te same 400 osób!
Wie pani, to zadziwiające, że nigdy przedtem na siebie nie wpadliśmy.
Jestem pewien, że zapamiętałbym kogoś tak atrakcyjnego jak pani.
Bardzo pan miły. Założę się, że jest pan także delikatny i bezradny.
Słucham?
Widzi pan, bo ja mam swoją teorię o mężczyznach w okularach.
- Jaką teorię? - Powiem panu, jak lepiej pana poznam.
- Co pan robi dziś wieczorem? - Dziś wieczorem?
Może przyjdzie pan do hotelu i posłucha, jak gramy.
- Chciałbym, ale to będzie trudne. - Czemu?
Ja schodzę na ląd dwa razy dziennie, podczas odpływu.
To z powodu tych muszelek. To moje hobby.
- Zbiera pan muszelki? - Tak jak mój dziadek i ojciec.
Można by rzec, że muszelki to nasza pasja.
Właśnie dlatego tak nazwaliśmy koncern naftowy.
Shell Oil?!
Błagam, bez nazw. Proszę mi mówić Junior.
Sugar! Chodż, kochana. Czas przebrać się do obiadu.
- Daphne, kochanie, dogonię cię póżniej. - Dobrze.
Nie!
Co się stało, młoda damo? Czemu się tak przyglądasz?
To mi się zdarza bez przerwy.
Ja też go rozpoznałam. Jego zdjęcie było w Vanity Fair.
- Czy może się pani przesunąć? - Tak! Stoisz mu na drodze!
Czeka na sygnał ze swego jachtu!
Z jachtu?
Na 12 osób!
To moja przyjaciółka Daphne. To dziewczyna z Vassar.
Jestem skąd?
Czy raczej z Bryn Mawr?
Słyszałem smutną historię o dziewczynie, która poszła do Bryn Mawr.
Nakablowała na współlokatorkę
i znaleziono ją uduszoną jej własnym biustonoszem.
Tak! Trzeba uważać, kogo wybiera się na współlokatorkę! Co?
Cóż, chyba już pójdziemy.
Cudownie było poznać obie panie.
- Przyjdziesz posłuchać, jak gramy? - Jak tylko to będzie możliwe.
Och, przyjdż! Będzie bardzo fajnie!
- I przynieś swój jacht! - Chodż, Daphne!
Co to za facet?!
Daphne, rączki przy sobie. Pierwsza go zauważyłam.
Sugar, dam ci małą radę.
Gdybym była dziewczyną - i nią jestem! - to byłabym ostrożna.
Gdybym była ostrożna, nigdy bym go nie poznała!
- Muszę opowiedzieć Josephine! - Tak... Josephine...
Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć jej minę! Ale będzie zaskoczona!
I ja! Pobiegnijmy i powiedzmy jej od razu!
- Nie musimy biec. - O tak, musimy!
Josephine!
- Chyba jej tu nie ma. - Czyż to nie zabawne! Josie!
Nie mam pojęcia, gdzie ona może być!
- Wrócę póżniej. - O, nie. Czekaj!
Mam przeczucie, że się zaraz zjawi!
Możesz mi nie wierzyć, ale Josephine to przepowiedziała!
Tak! Niesamowite!
- Sądzisz, że poszła na zakupy? - Zakupy! Właśnie!
Coś mi mówi, że zaraz wejdzie przez drzwi w nowiuśkiej kreacji!
- Josephine! - Och. Nie słyszałam, jak weszłyście.
Dobrze się bawiłyście, dziewczyny?
Och, Josephine! Stała się rzecz przecudowna!
- Co? - Zgadnij!
- Znieśli prohibicję? - Och, na pewno potrafisz zgadnąć!
- Spotkałam jednego z nich! - Jednego kogo?
Shell Oil Junior! Ma miliony, ma okulary i ma jacht!
Co ty nie powiesz!
On nie tylko ma jacht! Ma też i rower!
Daphne!
No, dalej. Opowiedz mi o nim.
Cóż, jest młody i przystojny. Jest kawalerem!
Prawdziwy dżentelmen. No, wiesz. Nie jeden z tych pazerniaków.
Może lepiej, żebyś ty go pilnowała, jak nie chcesz go stracić.
Tym razem nie pozwolę, żeby mi się wymknął. Jest taki fajny. Zbiera muszelki!
Muszelki? W jakim celu?
Och, no wiesz. W którym kubku jest muszelka?
Daphne, przeszkadzasz nam.
- Spotkasz go dziś wieczorem. - Tak?
Powiedział, że przyjdzie nas posłuchać - być może.
Co to znaczy być może? Widziałam, jak na ciebie patrzył! Na pewno tam będzie!
Mam taką nadzieję.
A ty co sądzisz, Josephine? Co na to twoja kryształowa kula?
Sugar!
- Hej, czy jest tu Sugar? - Tak!
Sugar, masz klucz? Nie mogę wejść i robię kałużę na korytarzu.
Do zobaczenia na scenie, dziewczyny.
Co ty próbujesz tej dziewczynie zrobić, udając jakiegoś milionera?!
I ten sztuczny akcent!
Nikt tak nie mówi!
Widziałem, jak używasz ciosów poniżej pasa na kobietach.
Ten, bez wątpienia, jest najcwańszy, najgorszy, najpodlejszy...
Nie boję się ciebie!
Jestem chudy, ale żwawy.
Joe, stanie ci się krzywda! Jak jestem pobudzony, jestem jak tygrys!
Joe! Nie patrz tak na mnie! To był dowcip! Nie miałem na myśli nic złego!
Sam wyprasuję garnitur.
Telefon!
Odbierz tele... fon.
Halo?
Tak, tu 413.
Statek do lądu?
Dobrze, odbiorę.
Daphne? To znowu ten niegrzeczny chłopczyk.
No, wiesz - Osgood? W windzie?
Dałaś mi w twarz?
- Kto to? - Tu jej współlokatorka.
Daphne nie może teraz podejść. Czy to coś pilnego?
Cóż, dla mnie tak. Przekażesz jej wiadomość?
Powiedz, że chciałbym, żeby po występie zjadła ze mną kolację na jachcie.
Rozumiem. Kolacja, jacht, po występie. Powiem jej.
- Na twoim jachcie?! - Nowa Kaledonia. Tak się nazywa.
Stara Kaledonia zatonęła podczas dzikiej zabawy przy przylądku Hatteras.
Powiedz, żeby się nie martwiła.
To będzie spokojna przekąska o północy, tylko we dwoje.
Tylko we dwoje?
A co z załogą?
Och, to już załatwione. Dałem im przepustkę na ląd.
Zjemy bażanta na zimno z szampanem.
Sprawdziłem u straży przybrzeżnej. Dziś będzie pełnia księżyca!
Aha, i powiedz jej, że mam nowe płyty Rudy'ego Vallee!
Nieżle wykombinowane! Daphne dla niego zrobi wszystko!
Zrobi wszystko dla kogo? Co...
Tak, panie Fielding.
Odbierze ją pan po występach swoją motorówką. Do widzenia.
Co pan powiedział?
Aha,,, karamba". Przekażę jej wiadomość.
Jaką wiadomość? Jaką motorówką?
Udało ci się. Fielding chce zjeść z tobą bażanta na zimno na jachcie.
Tylko was troje na tej wielkiej, wspaniałej łodzi. Ty, on i Rudy Vallee.
Akurat! Oddzwoń i powiedz mu, że nigdzie nie idę!
Oczywiście, że nie.
Ja idę.
Masz zamiar być na łodzi z tym starym zbereżnikiem?
Nie. Mam zamiar być na łodzi z Sugar.
- A gdzie on ma zamiar być? - On będzie z tobą na lądzie.
- Ze mną?! - Zgadza się.
O, nie! Nie dzisiaj, Josephine!
Daphne, twój chłopak do ciebie macha.
Obaj możecie się pocałować!
Pamiętaj, to twoja dzisiejsza randka, więc się uśmiechaj.
O, potrafisz lepiej. Pokaż mu ząbki, całą osobowość.
Dlaczego pozwalam ci się naciągać na te rzeczy? Dlaczego?!
Bo jesteśmy przyjaciółmi. Dwóch muszkieterów.
Nie wyjeżdżaj mi tu z muszkieterami!
- Jak ja zatrzymam tego gościa na lądzie? - Powiedz, że cierpisz na chorobę morską.
Zagraj z nim w miniaturowego golfa.
O, nie! Nie mam zamiaru wpaść w miniaturową pułapkę z tym facetem!
Cześć! Która z was laleczek to Daphne?
Kontrabas.
To od tego mordziastego przy stoliku siódmym.
A to ode mnie dla ciebie, laleczko.
Spadaj, bubku.
Nie musisz zostawiać otwartych drzwi. Mam zapasowy.
- Co ty wyprawiasz z moimi kwiatami? - Pożyczam. Dostaniesz je z powrotem.
On chyba już nie przyjdzie. Jest za pięć pierwsza.
- Sądzisz, że zapomniał? - Wiesz, jacy są ci milionerzy.
To przyszło dla ciebie.
Dla mnie?!
To Shell Oil!
- Nie! - Tak!
Chce, żebym zjadła z nim kolację na jego jachcie.
Odbierze mnie z molo.
- Nie! - Tak!
Słyszałaś ją - tak!
Och, Josephine, tylko pomyśl! Ja, Sugar Kowalczyk z Sandusky, Ohio,
na jachcie milionera!
Gdyby tylko moja mama mogła mnie widzieć!
Mam nadzieję, że moja mama nigdy się nie dowie!
Cóż, to wszystko na dziś, kochani!
Słodka Sue mówi wam dobranoc, przypominając wszystkim tatusiom,
że każda dziewczyna w mojej grupie to wirtuoz.
I mam zamiar to tak utrzymać!
- Powodzenia! - Dzięki!
Ależ to taka strata! Pełnia księżyca, jacht pusty.
- Zaraz zwymiotuję. - Zatem chodżmy potańczyć.
Przy brzegu jest gospoda...
Coś takiego... On naprawdę ma rower!
- Kto? - Co?
Co z tą gospodą?
Mają tam pierwszorzędną orkiestrę kubańską!
Chodżmy tam, zawiążmy orkiestrze oczy i pójdżmy w tango do świtu!
- Wiesz pan co, panie Fielding? - Co?
Jesteś jak dynamit!
Z ciebie też niezły fajerwerk.
ŁODZIE
Ahoj tam!
Ahoj!
Długo już czekasz?
Nieważne, jak długo się czeka, tylko na kogo się czeka.
Dziękuję. I dziękuję za kwiaty.
Chciałem przesłać orchidee z naszej szklarni, ale Long Island jest zamglona.
Liczą się chęci.
Chyba zabrakło mi benzyny.
To dość zabawne, że tobie brak benzyny.
No wiesz, Shell Oil i cała reszta.
No i już!
Chyba się zacięła na wstecznym.
Niedawno dostałem tę motorówkę. To model prototypowy.
Zdaje się, że są na złej drodze!
Masz coś przeciwko jeżdzie do tyłu? Może dłużej zająć.
Nieważne, ile to zajmuje, tylko kto się tobą zajmuje.
No tak.
Z plaży wydawała się taka mała!
Ale jak już jest się na niej, wygląda jak krążownik albo niszczyciel!
To tylko normalny rozmiar. Mamy trzy. Mama trzyma swoją w Southampton.
Tatusia jest w Wenezueli. Firma zakłada nowy rurociąg.
Mojego tatę bardziej interesują koleje. Baltimore i Ohio.
Która to lewa burta, a która prawa?
Cóż, to zależy, czy się wypływa, czy wpływa.
Znaczy, zazwyczaj rufa znajduje się naprzeciw dziobu.
A to jest mostek.
Żeby można było przejść z jednej strony łódki na drugą.
- Masz ochotę na kieliszek szampana? - Z przyjemnością! Którędy?
O! Masz górę i dół!
Tak. To piwnica przeciwhuraganowa.
A, i jeszcze jedna dobra rzecz w tym jachcie - mnóstwo schowków!
Zobaczmy. Jak myślisz, gdzie steward wszystko przygotował?
Tutaj!
Ależ oczywiście. Niedorajda ze mnie!
W czwartki zawsze podają mi w saloniku.
Jakież to wykwintne! Jak pływająca willa!
Dla kawalera może być.
- Co za cudowna ryba! - Złapałem go przy przylądku Hatteras.
Co to za ryba?
To... należy do rodziny śledziowatych.
Śledż?!
Czyż to nie zadziwiające, jak oni wkładają te wielkie ryby do tak małych słoiczków?
Kurczą się przy marynowaniu.
- Szampana? - Z przyjemnością!
No to cyk w śluzę, jak mawiamy na morzu.
Bon voyage.
Spójrz na te srebra!
Trofea. No, wiesz. Myślistwo sportowe, hodowla psów, wodne polo.
Wodne polo? Czy nie jest strasznie niebezpieczne?
Oczywiście! Dwa kucyki pode mną utonęły.
Gdzie twoja kolekcja muszelek?
Tak, oczywiście. Gdzie oni mogli je położyć?
Bo widzisz, w czwartki jestem tu trochę zagubiony.
- A co jest w czwartki? - Załoga ma wolne.
- Znaczy jesteśmy sami na łodzi? - Kompletnie.
Nigdy dotąd nie byłam zupełnie sama z mężczyzną w środku nocy...
- pośrodku oceanu. - O, to zupełnie bezpieczne.
Jesteśmy zakotwiczeni. Stateczek w statecznym stanie.
Straż przybrzeżna zawiadomi nas, jeśli pojawią się jakieś lodowce.
Nie chodzi o lodowce.
Ale niektórzy mężczyżni próbowaliby wykorzystać taką sytuację.
- Schlebiasz mi! - Pewna jestem, że jesteś dżentelmenem.
Och, to nie to. Chodzi o to, że jestem... niegrożny.
- Niegrożny? Jak? - Nie wiem, jak to wyrazić,
ale mam takie coś, jeśli chodzi o dziewczyny.
Jakie coś?
One mnie tak jakoś przeszywają chłodem.
Znaczy jesteś jakby oziębły?
Cóż, to bardziej jak... blokada psychiczna.
Kiedy jestem z dziewczyną, to kompletnie mnie to nie rusza.
Próbowałeś?
A jakże! Cały czas próbuję!
Widzisz? Nic.
- Kompletnie nic? - Kompletna klapa.
To mnie strasznie smuci.
Och, moja droga, to nie twoja wina.
Co jakiś czas Matka Natura rzuca komuś jakieś nieprzyjemne wyzwanie.
Coś się w środku psuje.
- Mówisz, że nie potrafisz się zakochać? - Już nie.
Byłem kiedyś zakochany, ale wolałbym o tym nie mówić.
- Chcesz trochę zimnego bażanta? - Co się stało?
- Nie chcę cię zanudzać. - Och, nigdy w życiu!
Cóż...
To było na pierwszym roku w Princeton.
Była tam taka dziewczyna. Na imię miała Nellie.
Jej ojciec był wiceprezesem Hupmobile.
Ona też nosiła okulary.
Tamtego lata spędzaliśmy wakacje w Wielkim Kanionie.
Staliśmy na najwyższej krawędzi, obserwując zachód słońca,
gdy nagle poczuliśmy impuls, żeby się pocałować.
Ja ściągnąłem swoje okulary. A ona ściągnęła swoje.
Zrobiłem krok w jej kierunku.
Ona zrobiła krok w moim.
O, nie!
Tak.
Osiem godzin póżniej przywieziono ją na mule.
Dałem jej trzy transfuzje. Mieliśmy tę samą grupę krwi - grupa O.
Ale było już za póżno.
Jakie to smutne!
Od tego czasu...
znieczulony, brak uczuć, tak jakby moje serce było pełne Novocainu.
Ty mój biedny chłopcze!
Tak. Te wszystkie pieniądze, i co to daje?
Sos miętowy czy żurawinowy?
Jak możesz myśleć o jedzeniu w takiej chwili?
Cóż innego mi pozostało?
- Czy to aż tak beznadziejne? - Rodzina zrobiła wszystko, co mogła.
Wynajmowała najpiękniejsze francuskie guwernantki!
Miałem specjalną nauczycielkę, która czytała mi książki zakazane w Bostonie.
Sprowadziła trupę tancerek balijskich
z tymi dzwoneczkami na kostkach i długimi paznokciami.
Co za wyrzucanie pieniędzy!
A próbowałeś kiedyś amerykańskich dziewczyn?
Czemu?
Czy coś poczułeś?
Dzięki, ciągle to samo.
Powinieneś iść do lekarza, dobrego lekarza.
Byłem. Spędziłem sześć miesięcy w Wiedniu u profesora Freuda,
leżąc na plecach.
Potem byli bracia Mayo, zastrzyki, hipnoza... kąpiele mineralne.
Gdybym nie był takim tchórzem, zabiłbym się.
Nie mów tak!
Gdzieś musi być dziewczyna, która mogłaby...
Jakbym znalazł dziewczynę, która by mogła, od razu bym ją poślubił.
- Zrobisz coś dla mnie? - Oczywiście. Co takiego?
Nie jestem Freudem czy braćmi Mayo, ani francuską guwernantką,
ale... mogę jeszcze raz spróbować?
No dobrze, skoro nalegasz.
A tym razem?
Obawiam się, że nie.
Okropnie mi przykro.
Masz ochotę na więcej szampana?
Może gdybyśmy mieli muzykę. Jak przyciemnia się te światła?
Słuchaj, to bardzo miło z twojej strony, że chcesz pomóc, ale to na próżno.
Chyba włącznik światła jest tutaj.
To jest radio.
To tak, jakby zabrać kogoś głuchego na koncert.
Nie dajesz sobie szansy.
Nie zwalczaj tego.
Odpręż się.
To jak palenie bez zaciągania się.
To się zaciągnij!
- Daphne... - Hm?
- Znowu prowadzisz. - Przepraszam.
No i co?
Nie jestem całkiem pewien.
Spróbujesz jeszcze raz?
Mam dziwne uczucie w palcach u nóg.
Jakby je ktoś podpiekał na wolnym ogniu.
Dorzućmy jeszcze jedno polano do ognia.
Chyba jesteś na dobrej drodze.
Na pewno. Okulary zaczynają ci zaparowywać.
Nie zdawałem sobie sprawy, że tak może być.
Dziękuję.
Powiedzieli mi, że jestem kaput, skończony, zużyty.
No i proszę, a ty tu robisz durni z tych wszystkich ekspertów.
Kąpiele mineralne! No proszę!
Gdzie się tak nauczyłaś całować?
Kiedyś sprzedawałam całusy dla Fundacji Mlecznej.
Jutro przypomnij mi, żebym wysłał tej fundacji czek na 100.000 dolarów.
Dobranoc.
Dzień dobry.
Ile jestem już winien Fundacji Mlecznej?
850.000 dolarów.
Wyrównajmy do miliona.
Zapomniałam dać ci paragon.
Cześć, Jerry. Wszystko pod kontrolą?
Ale mam ci rzeczy do powiedzenia!
Co się stało?
Zaręczyłem się.
Gratuluję. Kim jest ta szczęśliwa dziewczyna?
Ja nią jestem.
Co?!
Osgood oświadczył mi się. Planujemy czerwcowe wesele.
O czym ty gadasz? Nie możesz ożenić się z Osgoodem!
Myślisz, że jest dla mnie za stary?
Jerry, chyba nie mówisz poważnie!
Czemu nie? On ciągle żeni się z jakimiś dziewczynami!
Ale... ty nie jesteś dziewczyną! Jesteś facetem!
A dlaczego facet chciałby żenić się z facetem?!
Dla bezpieczeństwa!
- Jerry, połóż się. Źle się czujesz! - Przestań traktować mnie jak dziecko!
- Nie jestem głupi! Wiem, że jest problem! - No chyba!
Jego matka. Potrzebujemy jej poparcia. Ale ja się nie martwię, bo ja nie palę!
- Jerry, jest jeszcze jeden problem! - Jaki?
Taki, że co będziecie robić w miesiącu miodowym?
Rozmawialiśmy już o tym.
On chce jechać na Riwierę, a ja wolałbym raczej wodospad Niagara.
Jerry, kompletnie oszalałeś! Nie ujdzie ci to!
Nie oczekuję, że to potrwa! Powiem mu prawdę, kiedy nadejdzie moment.
- Kiedy na przykład? - Od razu po ceremonii.
Potem szybko anulujemy, on mi da ładną sumkę
i będę dostawał te czeki na utrzymanie co miesiąc!
Jerry. Jerry, posłuchaj mnie.
Istnieją zasady, konwenanse. Tak się po prostu nie robi!
Joe, to może być moja ostatnia szansa, żeby wyjść za milionera!
Jerry... Posłuchasz mojej rady? Zapomnij o tym wszystkim, dobrze?
Powtarzaj sobie, że jesteś chłopcem.
- Jesteś chłopcem. - Jestem chłopcem.
Grzeczny chłopiec.
Jestem chłopcem, jestem chłopcem, jestem chłopcem.
Chciałbym nie żyć.
Jestem chłopcem. Chłopie, chłopie, jestem chłopcem!
A co mam zrobić z moim prezentem zaręczynowym?
- Jakim prezentem zaręczynowym? - Osgood dał mi bransoletkę.
Hej, to są prawdziwe diamenty!
Oczywiście, że są prawdziwe! Uważasz, że mój narzeczony to łajza?!
- Chyba będę musiał mu to oddać. - Czekaj, Jerry. Nie bądżmy pochopni.
W końcu nie chcemy zranić uczuć Osgooda.
Chwileczkę!
To ja - Sugar!
Wejdż!
Zdawało mi się, że słyszałam głosy! Muszę z kimś porozmawiać!
Nie chce mi się spać!
- Potrzebny ci łyk bourbonu! - O, nie! Zrywam z tym na dobre.
Dobrze się bawiłaś?
Dobrze?
To było zabójczo cudowne!
Dobierał się do ciebie?
Oczywiście, że nie! W rzeczy samej, stało się dokładnie odwrotnie.
- Wiecie, jemu potrzebna jest pomoc. - Na co?
Jaka elegancja! Szkoda, że nie widziałyście jachtu.
Przy świecach, sos miętowy i żurawinowy.
Szkoda, że mnie tam nie było.
Spotykam się z nim znów dziś wieczorem - i co wieczór!
Chyba mi się oświadczy.
- Jak tylko zbierze mu się na męskość. - To ci tupet!
Daphne dostała dziś propozycję.
- Serio?! - Od bogatego milionera.
To cudownie!
- Biedna Josephine! - Ja?
Cóż, Daphne ma adoratora, ja mam adoratora...
Gdybyśmy tylko mogły znależć kogoś dla ciebie!
Już jestem, laleczko!
X COROCZNA KONWENCJA PRZYJAClÓŁ OPERY WŁOSKIEJ
,, Przyjaciele opery włoskiej" - to my!
Rejestracja tędy.
Getr Colombo. Delegat z Chicago. Region Południowy.
Dzięki.
Witaj, Getr.
- Stawiałem 8-1, że się nie zjawisz. - A dlaczego nie?
Myśleliśmy, że jesteś załamany Charlie'm Wykałaczką.
- Wszyscy musimy kiedyś odejść. - Tak. Nigdy nie wiadomo, kto następny.
Dobra, Getr. Zgłoś się do sierżanta broni.
Po co?
Rozkaz od Małego Bonaparte.
- Dobra, Getr, podnieś rączki. - O co chodzi?
Mały Bonaparte nie chce tu żadnego sprzętu.
Dobra, czysty jesteś.
Ale ty nie!
Nie jest nabity!
Następny!
- Co tu masz? - Moje kije golfowe!
Putter, niblick, iron nr 3.
- A to co? - Mój kij maszynowy!
Do zobaczenia na bankiecie, Getr.
Gdzie się nauczyłeś takich drętwych sztuczek?
Chodżcie, chłopcy.
Proszę! Getr Colombo, jeśli mnie wzrok nie myli.
Witaj, glino. Co cię sprowadza na Florydę?
Słyszałem, że wy, miłośnicy opery, się spotykacie.
Pomyślałem, że przyjadę, może ktoś zaśpiewa.
Bardzo śmieszne!
Gdzie byłes o 3 po południu w dniu Swietego Walentego?
- Widziałem Rigoletto. - Jak ma na imię i gdzie mieszka?
To opera, ty nieuku!
Wystawiano ją w warsztacie na ulicy Clark?
Ulica Clark? Nigdy o niej nie słyszałem!
A słyszałeś kiedyś o Pralni Deluxe na Wabash Avenue?
Czemu?
Dzień po strzelaninie wysłałeś tam zakrwawione getry.
Zaciąłem się przy goleniu.
- Golisz sie w getrach? - Spie w getrach!
Zwulkanizowałeś Charliego Wykałaczkę i my to wiemy!
Ty i kto jeszcze?
Ja i tych dwóch świadków, których twoi prawnicy szukają po całym Chicago!
Chłopcy, wiecie coś o jakimś warsztacie czy świadkach?
My? Byliśmy z tobą w Rigoletto.
Serio!
Nie martw się, Getr. Pewnego dnia wykopiemy tych dwóch facetów.
Tak właśnie - będziecie musieli ich wykopać!
Czuję się jak żebrak, wyłudzam podstępem biżuterię od mężczyzny.
Działaj pókiś młody. Lepiej popraw usta, jak chcesz ładnie wyglądać dla Osgooda.
Serce mu pęknie, jak się dowie, że nie mogę za niego wyjść.
Serce Sugar pęknie, jak się dowie, że nie jestem milionerem.
Nie ma jajecznicy bez rozbitych jaj.
- Co mi tu wyjeżdżasz z jajecznicą? - Co za maruda!
Mamy jacht, bransoletkę, ty masz Osgooda, ja mam Sugar. Rządzimy!
- Joe... - Co?
Coś mi mówi, że zaraz wdepniemy w niezłą jajecznicę!
Chodż, Daphne.
- Do góry! - Chwileczkę!
Trzecie proszę.
Nie chciałbym być natrętny,
ale czy nie miałem przyjemności spotkania już was, babeczki?
- O, nie! - Chyba chodzi o jakieś inne babeczki.
- Byłyście kiedyś w Chicago? - My?
Nie ma mowy, żebyśmy były w Chicago!
Trzecie piętro.
- Na którym jesteś piętrze, słodziutka? - Nie twój interes!
Pokój 413. Będziemy w kontakcie.
Cóż, nie dzwoń do nas. Zadzwonimy do ciebie.
Mówię ci, Joe, odkryją nas.
Postawią nas pod ścianą i...
Gliny znajdą dwie martwe damy i zabiorą nas do damskiej kostnicy,
a jak nas rozbiorą, to umrę ze wstydu!
- Zamknij się i pakuj! - Tak, tak. Dobra, Joe.
- Nie to, ty idioto! - Są od Osgooda!
Chciał, żebym je dziś założył.
Mówię ci, nie znajdę innego mężczyzny, który byłby dla mnie taki dobry.
Joe, jak wydostaniemy się z hotelu żywi,
to sprzedamy bransoletkę, weżmiemy pieniądze,
złapiemy łódkę do Ameryki Południowej i ukryjemy się w republice bananowej!
Wymyśliłem, że jeśli jedlibyśmy tylko banany, moglibyśmy tam żyć 50 lat!
Jeśli wydostaniemy się z hotelu żywi.
- Zapomnieliśmy o czymś? - Tak. Przybory do golenia.
- I o Sugar też. - Sugar?!
- Proszę z pokojem 414. - Co ty wyprawiasz?
- Wykonuję telefon. - Kto ma czas?!
Nie możemy jej tak zostawić bez pożegnania!
Ty zazwyczaj odchodzisz i zostawiasz je z kopem w zadek!
To było, jak byłem saksofonistą! Teraz jestem milionerem!
Wyślij jej pocztówkę! Te goryle mogą tu być w każdej chwili!
Pokój 414? Tu rozmowa statek do lądu.
Statek do lądu?!
Hej, Sugar, to do ciebie. Z jachtu.
Halo?
Halo, moja najdroższa. Jak dobrze usłyszeć twój głos.
Zaraz zwymiotuję!
Nie, niezbyt dobrze spałem, kochanie.
Mówiąc szczerze, wcale nie zmrużyłem oka.
A ja nigdy nie spałam lepiej. Miałam najcudowniejszy sen.
Byłam na jachcie i zerwała się kotwica.
Dryfowaliśmy wiele dni bez końca.
Ty byłeś kapitanem, a ja załogą.
Wypatrywałam gór lodowych,
porządkowałam twoje muszelki i mieszałam ci koktajle,
i wycierałam parę z twoich okularów.
A jak się obudziłam, to chciałam płynąć z powrotem do ciebie.
Tak...
Co do naszej randki dziś wieczorem...
Znów zaczekam na ciebie na molo zaraz po występie.
Obawiam się, że nie. Dziś wieczorem nie mogę.
Ani jutro. Bo wiesz, muszę wyjechać.
Coś nieoczekiwanego wypadło. Zaraz odpływam.
Dokąd?
Do Ameryki Południowej?
To rzeczywiście nieoczekiwane.
Widzisz, prowadzimy interesy naftowe w Wenezueli.
Właśnie dostałem od taty telegram. Rada Nadzorcza zadecydowała o połączeniu.
Połączeniu? Jak długo cię nie będzie?
Jakiś czas.
W rzeczy samej, nie wracam wcale.
Nie wracasz?
Cóż, to dość skomplikowane. Nazywamy to finanse wyższe.
Tak się składa, że
prezes wenezuelskiego syndykatu naftowego ma córkę...
A, taki rodzaj połączenia.
Jaka ona jest?
Według naszych doradców podatkowych, jest pół na pół.
Ale tak właśnie tryska ropa.
Człowiek na mojej pozycji ma obowiązek w stosunku do akcjonariuszy.
Ci wszyscy maluczcy ludzie, którzy zainwestowali oszczędności całego życia.
Ależ oczywiście. Rozumiem.
Przynajmniej tak mi się zdaje.
Wiedziałem, że zrozumiesz. Chciałbym tylko, żeby było coś, co mógłbym...
co mógłbym dla ciebie zrobić.
Ależ zrobiłeś! Przekazałeś mi tyle poufnych informacji!
Jutro z samego rana zadzwonię do mego maklera,
żeby mi kupił 50.000 akcji nafty wenezuelskiej!
Mądry krok.
A właśnie, dostałaś kwiaty ode mnie?
No wiesz, te orchidee z mojej szklarni?
Mgła w końcu zniknęła z Long Island i przyleciały tu dziś rano.
To dziwne. Wysłałem je do twego pokoju.
Do tej pory powinni byli już je dostarczyć.
Hej, Dolores, zobaczysz, czy są jakieś kwiaty pod drzwiami?
Tak, są tutaj! Białe orchidee!
Nie miałam białych orchidei od czasu mego debiutu.
Co to jest?
Co jest co?
A, to. To tylko mały prezent pożegnalny.
Prawdziwe diamenty.
Na pewno są bardzo cenne.
Zawsze jesteś taki hojny?
Nie zawsze.
Chciałbym, żebyś wiedziała, jak jestem wdzięczny za to, co dla mnie zrobiłaś.
Nic takiego nie zrobiłam. To tak po prostu się... stało.
Właśnie wszedł sternik. Jesteśmy gotowi do wypłynięcia.
Cóż, kotwice w górę i życzę bon voyage.
Jak potrzebujesz orkiestry na swoje wesele,
to kończymy tutaj za dwa tygodnie.
Żegnaj, najdroższa.
Nie wiem, jak tam kapitan, ale sternik stąd spływa.
- Tak, zmywajmy się. - Chwileczkę. Moja bransoletka.
Co się stało z moją bransoletką?
Twoją bransoletką? To nasza bransoletka!
Dobra. Co się stało z naszą bransoletką?
- Zrobiliśmy coś wspaniałomyślnego. - Nie wykręcisz żadnych starych sztuczek!
Żadnych sztuczek, lusterek, nic w rękawie.
Tym razem wszystko uczciwie!
Gdzie jest ten bourbon?
- Co się stało, Sugar? - Nie wiem. Nagle jestem spragniona.
Skąd wzięłaś tę bransoletkę?!
- Podoba ci się? - Zawsze mi się podobała!
Junior mi ją dał. Popłynął do Ameryki Południowej poślubić inną.
- To się nazywa finanse wyższe. - To się nazywa wesz!
Sugar, gdybym była tobą, wzięłabym tę bransoletkę i rzuciła mu ją w twarz!
To pierwszy miły mężczyzna, jakiego poznałam. Jedyny, który mi coś dał.
Zapomnisz o nim, Sugar.
Jakże bym mogła? Gdziekolwiek nie pójdę, zawsze będzie stacja Shella.
Oddam, jak będzie pusta!
Oszalałeś?! Budynek aż roi się od mafiozów,
a ty udajesz Diamentowego Jima!
Jak my się stąd wydostaniemy? Jak będziemy jedli?!
Wyjdziemy. Jak będzie trzeba, to będziemy głodować.
Znowu mówisz,, my".
Nie tędy! Nie chcemy wleżć na Getra i jego kolesiów.
Masz czyste ręce?
Odwróć.
Dobra, zapnij mi getry.
Szefie, ale się fajnie ubierasz!
Szefie. Rozmawiałem z innymi delegatami.
Krążą pogłoski, że Mały Bonaparte jest wściekły za sprawę z Wykałaczką.
- On i Charlie byli razem w chórze. - Przestań, bo się rozpłaczę.
Nawet ma ostatnią wykałaczkę Charliego z warsztatu. Pozłocił ją sobie.
Tak jak wam mówiłem, chłopaki.
Mały Bonaparte robi się miękki. Już tego tutaj nie ma.
Kiedyś było jak skała.
- Szkoda. Sądzę, że powinien przejść na emeryturę. - Popieram wniosek.
Jak go przeniesiemy?
O, wymyślimy coś przyjemnego.
Mały Bonaparte i Charlie Wykałaczka znowu zaśpiewają w tym samym chórze.
Ale tym razem upewnimy się, żeby nie było świadków.
Patrz! Te dwie babki z windy!
Hej! Chodżcie do nas!
Co jest z tymi damulkami?
Może te damulki wcale nie są damulkami!
Te same twarze, te same instrumenty!
- A tu masz swoją kartkę walentynkową! - To ci dwaj muzycy z warsztatu!
Wynieśli się z Chicago, no to dokończymy robotę tutaj! Jazda!
Dobra, co teraz robimy?
Najpierw musimy zrzucić te ciuchy.
GETR - WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Co się stało?
Ja i Tiny mieliśmy go przyciśniętego, ale straciliśmy go w zamieszaniu.
- A wy gdzie byliście, chłopaki? - My byliśmy z tobą w Rigoletto!
- Ty durny idioto! - Szefie, dorwiemy ich po bankiecie.
Nie mogli uciec za daleko.
Dziękuję.
Dziękuję, kochani miłośnicy opery.
Minęło już 10 lat, od kiedy wybrałem siebie na prezesa tej organizacji
i, jeśli wolno mi tak powiedzieć, dokonaliście dobrego wyboru.
Spójrzmy na fakty.
W ostatnim roku budżetowym
zarobiliśmy 112 milionów dolarów przed podatkiem!
Tylko że my nie płacimy żadnych podatków.
Naturalnie, jak w każdym biznesie, mieliśmy małe nieporozumienia.
Powstańmy teraz i uczcijmy minutą ciszy
pamięć siedmiu naszych członków z Chicago, z Regionu Północnego,
którzy nie mogą tutaj z nami być dziś wieczorem z powodu bycia skasowanym.
Ty też, Getr.
Wstawaj!
Spokojnie.
- Wiesz, kiedy masz wyjść? - Tak. Jak zaśpiewają drugi raz:
,, Niech mu gwiazdka pomyślności nigdy nie zagaśnie!"
Dobra.
I nie rozwal tortu! Obiecałem, że przyniosę kawałek dzieciakom.
Zatem, szanowni delegaci,
nadchodzi taki czas w życiu każdego człowieka interesów,
gdy zaczyna on myśleć o emeryturze.
Nie!
Rozglądam się za kimś, kto mógłby zająć moje miejsce.
Rozważam kilku kandydatów.
Na przykład jest pewna grupa z Chicago,
Region Południowy.
Niektórzy mówią,
że trochę przerósł swoje getry!
Ale ja mówię, że to człowiek, który daleko zajdzie.
Niektórzy mówią,
że posunął się za daleko!
Ale ja mówię,
że nie wolno dobrego człowieka zniechęcać!
Oczywiście musi jeszcze wiele się nauczyć.
To ogromne zamieszanie, jakiego narobił w dniu św. Walentego,
nie było najlepsze dla naszych public relations!
I pozwolił na to, żeby ci dwaj świadkowie się zmyli... To było bardzo nieostrożne!
Tymi dwoma się nie martw. Można uważać ich za martwych.
Prawie ich dziś dorwałem.
Chcesz powiedzieć, że pozwoliłeś im zwiać
dwa razy?!
Niektórzy powiedzieliby, że to bardzo niechlujnie.
Ale ja mówię: Mylić się rzecz ludzka, przebaczać boska.
I żeby pokazać ci, co o tobie sądzę, Getr...
Chłopaki powiedzieli mi, że masz urodziny.
Więc przygotowaliśmy dla ciebie tort.
Moje urodziny?
To jeszcze cztery miesiące.
No to trochę się pospieszyliśmy!
Co to jest parę miesięcy między przyjaciółmi?
Dobra, chłopaki. Wszyscy razem.
Sto lat...
Niech mu gwiazdka pomyślności
Nigdy nie zagaśnie
Niech mu gwiazdka pomyślności
Nigdy nie zagaśnie
Nigdy nie zagaśnie!
Bardzo śmieszne.
Spadajmy stąd!
Łapać tych dwóch!
Co się tutaj stało?
W torcie było coś, co im zaszkodziło!
Gratulacje dla szefa kuchni!
Nikt nie wyjdzie, dopóki nie dostanę przepisu.
Chcesz z tego zrobić sprawę federalną?
Tak!
Prześliznęli nam się przez palce.
Nasi ludzie obserwują dworzec, drogi i lotnisko. Nie uciekną.
- Słyszałeś to?! - Ale nie obserwują jachtów.
- Zadzwonisz do Osgooda. - I co mu takiego powiem?!
- Powiedz, że chcesz z nim uciec. - Uciec.
Uciec?! Ale istnieją zasady, konwenanse!
W porządku, istnieją konwenanse. Ale również istnieje damska kostnica.
Josephine!
Bienstock!
Hej! To nie kobieta!
Nie trzeba, Sugar.
Żaden facet nie jest tego wart.
Łapać ją!
Josephine?
Wszystko gotowe. Osgood będzie na nas czekał na molo.
- Ale nas nie ma jeszcze na molo! - Joe!
Cześć!
Moja przyjaciółka Josephine - będzie druhną.
- Miło mi panią poznać! - Jazda!
Jakaż ona chętna!
Czekajcie! Czekajcie na Sugar!
- Jeszcze jedna druhna? - Dziewczynka z kwiatkami!
- Sugar, co ty sobie wyobrażasz? - Mówiłam ci, nie jestem zbyt mądra!
Jedziemy!
Nie jestem dla ciebie, Sugar.
Jestem kłamca i oszust. Saksofonista!
Jeden z tych do niczego, od których chcesz uciec.
Wiem - za każdym razem.
Sugar, zrób sobie przysługę. Wróć do milionerów.
Pełnych czekoladek,
a nie sałatki w twarz i wyciśniętej tubki pasty do zębów.
Tak jest, nawijaj. Wybij mi to z głowy.
Dzwoniłem do mamy. Bardzo szczęśliwa, rozpłakała się.
Chce, żebyś miała jej suknię ślubną. Jest z białej koronki.
Osgood, nie mogę za ciebie wyjść w sukni twojej matki.
Ona i ja...
nie jesteśmy tak samo zbudowane.
- To można przerobić. - O nie, nie można!
Osgood, będę z tobą szczera. Nie możemy się wcale pobrać!
Czemu nie?
Cóż...
Po pierwsze, nie jestem naturalną blondynką!
Nieważne.
Palę! Bez przerwy palę!
Nie obchodzi mnie to.
Mam straszną przeszłość! Przez trzy lata żyłam z saksofonistą!
Wybaczam ci.
Nigdy nie będę mogła mieć dzieci!
Możemy zaadoptować kilkoro.
Ale ty nic nie rozumiesz, Osgood!
Jestem mężczyzną!
Cóż... nikt nie jest doskonały.
KONIEC